گل به گد

عشق تو
چو گلستانی  ست

و گلِ  به گل، عیان است!
به من

این چه جای ایراد است
من، ندارم غم
که قافیه بِبافم!

گل به گل
 می نوشم شهدت

و سر و پا مستم
مثل دیگران نیستم

که ز غمِ عشق
 دل  شاد است!

و ز نداری
در دل بیداد 

دل من
 به گل های هر دم
شکفته تو  شاد است

وزین است
که همیشه باز است

عشق تو 
چون گلستانی
همیشه بهار است 

گل به گل 
می نوشم شهدت

و گل از گل ام می شکفد

م ح